เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 ดวงอาทิตย์ขึ้น
ลั่วเอินไม่ได้นอน
เขาพิงกำแพงด้านหลังช่องเชิงเทิน หลับตาลงครึ่งหนึ่ง แต่หูยังคงเงี่ยฟังอยู่ตลอด ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีเทา จากสีเทาเป็นสีน้ำเงิน ในที่สุดก็ขลิบขอบทองบนแนวเงาของทิวเขาไกล น้ำค้างเปียกชุ่มเสื้อผ้าของเขา แผ่นหลังเย็นเยียบ แต่สมองไม่คิดเรื่องหนาวหรือไม่หนาวอีกต่อไปแล้ว
เมิ่งหู่ยกข้าวต้มร้อนชามหนึ่งขึ้นมา ส่งให้เขา ในข้าวต้มใส่ผักดองก้อนเอาไว้ ใสจนสะท้อนเงาคนได้ ทว่าร้อนลวกปาก ลั่วเอินรับมา ดื่มไปสองคำ ร้อนจนส่งเสียงซีดคำหนึ่ง แต่ก็ยังคงกลืนลงไป
“ทุกคนประจำตำแหน่งหมดแล้ว” เมิ่งหู่คุกเข่าลงข้างกายเขา ลดเสียงต่ำลง “บนกำแพงจัดคนไว้ 20 คน ที่เหลือรออยู่หน้าประตูป้อมชั้นใน ตรงไหนต้านไม่อยู่ก็ไปเสริมตรงนั้น พวกผู้หญิงขนทั้งสือโถวและซุงกลิ้งขึ้นมาหมดแล้ว มาร์ซาบอกว่านางยังเชือดแกะมาตุ๋นเพิ่มได้อีกตัว รอให้ออกรบเสร็จค่อยกิน”