กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 339 คนขี่ม้า
เสียงนกหวีดสองครั้ง
เคียวในมือลั่วเอินชะงัก เสียงสองครั้งหมายถึงต้านไม่ไหว นี่คือกฎที่หานหู่ตั้งไว้ เขาไม่เคยพูดในสิ่งที่ตนไม่มั่นใจ
“ทุกคน ถอยเข้าป้อมปราการ” ลั่วเอินยืดหลังขึ้น เสียงไม่ดัง แต่ทุกคำหนักแน่นกระแทกลงพื้น
ในแปลงเพาะปลูกเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นพวกผู้หญิงเริ่มอุ้มเด็ก คนแกหิ้วหม้อน้ำ ภรรยาสาว ๆ ลากมัดบัควีตวิ่งไปทางประตูป้อม ไม่มีใครร้องไห้โวยวาย ไม่มีใครถามว่าทำไม อยู่ที่นี่นานแล้ว ทุกคนล้วนเข้าใจเสียงนกหวีด
ไรเนิร์ดวิ่งมาเต็มใบหน้าเปียกเหงื่อ “เจ้าแคว้น พืชผลในแปลง—”
“เก็บได้เท่าไรก็เก็บเท่านั้น คนต้องรอดก่อน” ลั่วเอินกล่าว