กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 162 อยู่ต่อ
ลั่วเอินยืนอยู่ตรงประตู เฝ้ามองเด็กทั้งสองคนนั้นในลานบ้าน
เยวี่ยยังคงหัวเราะ หัวเราะจนตัวโยนงอหงาย ไอรานั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น ก้มหน้าเฝ้ามอง “ไก่” ที่ตัวเองวาด——หากเส้นคด ๆ งอ ๆ ไม่กี่เส้นนั่นพอจะเรียกว่าไก่ได้ล่ะก็นะ——บนใบหน้าไม่มีสีหน้าอะไร ทว่ามุมปากกลับโค้งขึ้นเล็กน้อย
จางบางยิ่งนัก
ราวกับเส้นแสงขอบฟ้าก่อนดวงอาทิตย์ขึ้น
อลิเซียเดินออกมาจากในห้อง มายืนอยู่ข้างลั่วเอิน
“ดูอะไรอยู่”
“ดูพวกนางวาดรูป” ลั่วเอินพูด
อลิเซียเหลือบมอง “ผลงานชิ้นเอก” บนพื้นแวบหนึ่ง
“วาดอะไร”