กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 161 กะพริบตา
ยามที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ลำแสงนั้นยังคงอยู่ตรงนั้น
ขอบฟ้ายังหลงเหลือประกายสีแดงระเรื่อแถบสุดท้าย มันกลับตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ขาวโพลนจนบาดตา คล้ายกับเสาต้นหนึ่งที่ทอดตัวลงมาจากฟากฟ้า ผ่าแยกยามโพล้เพล้ออกเป็นสองส่วน
ฟากหนึ่งคือสีแดง
อีกฟากหนึ่งคือสีขาว
บนกำแพงเมืองเต็มไปด้วยผู้คนยืนเรียงราย
มิใช่ลั่วเอินเรียกมา ทว่าพวกเขามากันเองทีละคน ออกมาจากบ้านเรือน กลับมาจากเรือกสวนไร่นา เดินออกมาจากโรงตีเหล็ก โรงโม่แป้ง คอกม้า มายืนอยู่บนกำแพงเมือง เฝ้ามองลำแสงทางทิศตะวันออกสายนั้น
ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากพูด
กระทั่งเด็ก ๆ ก็ไม่ส่งเสียง
เยวี่ยยืนอยู่ข้างกายลั่วเอิน จูงมือไอราเอาไว้ มืออีกข้างของไอราเกาะช่องเชิงเทินบนกำแพงเมือง เขย่งปลายเท้ามองไปทางนั้น