Chapter 0105

ตอนที่ 106 หลังประตู

ความมืดมิดมิได้ว่างเปล่า

หลังจากก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ลั่วเอินก็เริ่มสัมผัสได้ถึงสิ่งเหล่านั้น มองไม่เห็น ทว่ามีตัวตนอยู่จริง คล้ายมีบางสิ่งเฉียดผ่านร่างไป พาให้เกิดสายลมอ่อนจางอย่างยิ่ง คล้ายมีบางสิ่งกำลังหายใจอยู่ในระยะไกล เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน คล้ายมีบางสิ่งกำลังจ้องมองพวกเขา สายตาทะลวงผ่านความมืดมิดตกลงบนแผ่นหลัง

หัตถ์ของอลิเซียทาบอยู่บนด้ามดาบ

ไรเนิร์ดกระชับกระบี่แน่น

ลั่วเอินถือคทาผู้สื่อสารดวงดาวไว้ ตัวคทาร้อนลวก จุดแสงภายในหินผลึกไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง ส่องสว่างพื้นดินในระยะสามฉื่อใต้ฝ่าเท้า

ผืนดินเป็นสีดำ