กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 95 สัญญาณนำทางสามจุด
ผู้รอดชีวิตชื่อเค่อเอ่อร์ อายุยี่สิบเจ็ดปี เมื่อฤดูหนาวปีกลายติดตามขบวนผู้คนหนีภัยแล้งมายังทุ่งรกร้าง เขาฝีเท้าเร็ว สายตาเฉียบคม เพิ่งถูกไรเนิร์ดคัดเลือกเข้าหน่วยลาดตระเวนได้ครบสองเดือนพอดี
เวลานี้เขานอนอยู่ภายในกระโจมพยาบาล ทั่วร่างพันผ้าพันแผลไว้แน่นหนา ริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึม ทว่าดวงตายังคงเบิกกว้าง เหม่อมองหลังคากระโจมนิ่งไม่ไหวติง
มาร์ซาเฝ้าอยู่ข้างกาย ป้อนน้ำให้เขาทีละช้อนเล็กทุกหนึ่งเค่อ น้ำไหลรินจากมุมปากเปียกชุ่มหมอน ทว่าเค่อเอ่อร์กลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง
“ตัวอักษรแถวนั้นบนหลังเขา...” ไรเนิร์ดยืนอยู่ตรงปากทางเข้ากระโจม กดเสียงต่ำอย่างยิ่ง “ใช้มีดกรีดสลักลงไป พอกรีดเสร็จยังทาบางสิ่งบางอย่างไว้ ทำให้บาดแผลไม่อาจสมานตัว”
ลั่วเอินไม่ได้เอ่ยปาก
เขาเฝ้ามองเค่อเอ่อร์ มองใบหน้าที่เมื่อสามเดือนก่อนยังเปี่ยมชีวิตชีวา บัดนี้กลับซีดขาวราวกับแผ่นกระดาษ