กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 75 ข้อมูลและราคาค่างวด
ท่าทางลงจากหลังม้าของคุณนายมีลาเฉียบขาดฉับไวเหมือนคำพูดของนาง เสื้อคลุมตัวยาวสีน้ำตาลเข้มเปรอะเปื้อนฝุ่นธุลีไปทั่ว ผมสีเทาแกมขาวมุ่นเป็นมวยแน่นตึงอยู่ท้ายทอย ริ้วรอยทุกสายบนใบหน้าลึกราวกับถูกสลักด้วยมีด นางดูมีอายุราวหกสิบปี ทว่าแววตากลับสุกสว่างดั่งนักวิชาการวัยยี่สิบปี เป็นประกายแวววาวแทบจะละโมบยามได้พบเห็นหัวข้อวิจัยใหม่
“ไวเคานต์วินสตัน” นางไม่รอให้ลั่วเอินเอ่ยปากก็เข้าเรื่องทันที “ดูสิ่งของก่อน ศพและก้อนหิน”
ไม่มีการทักทายปราศรัย ไม่มีการปลอบขวัญ ไม่แม้แต่จะเอ่ยถึงการต่อสู้ที่เพิ่งสิ้นสุดลงสักคำ ทว่าน่าแปลกที่สัญชาตญาณแบบนี้กลับทำให้ลั่วเอินโล่งอก
เขาพานางเดินไปยังกระโจมกักกันอักขระที่สร้างขึ้นชั่วคราว เฒ่าโซรินรออยู่ที่นั่นแล้ว กำลังใช้ผงเงินกำมือหนึ่งวาดอักขระตัดขาดตัวสุดท้ายลงบนพื้น หนวดทองแดงกอดอกพิงวงกบประตูอยู่ เมื่อเห็นคุณนายมีลา สีหน้าหยาบกร้านของคนแคระก็เผยความเคร่งขรึมจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง
“มีลา” คนแคระชราพยักหน้า
“คนตระกูลค้อนหิน” คุณนายมีลาตอบกลับด้วยท่าทีกระชับสั้นเช่นกัน “ยังรอดชีวิตอยู่ ไม่เลว”
“ไม่ตายหรอก”
ลั่วเอินผลักประตูไม้ออก แสงสว่างในเพิงพักสลัวราง มีเพียงเทียนไขสองเล่มบนแท่นหินตรงกลางที่ให้แสงสว่าง ศพมีรอยสักร่างนั้นถูกผ้าน้ำมันห่อไว้ครึ่งหนึ่งวางอยู่บนแท่น กล่องไม้ใบเล็กด้านข้างบรรจุก้อนหินสีดำเหล่านั้นไว้