กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 16 มงกุฎและโลหิต
ภายในโถงเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
ร่างเงาแห่งเทพคนแคระตนนั้นลอยคว้างอยู่กลางอากาศ สองตาเปล่งแสงสีแดง จ้องเขม็งมาที่พวกเขาอย่างไม่ละสายตา คำพูดที่สือฉุยแปลออกมายังคงดังก้องอยู่ข้างหู “ทิ้งโลหิตของพวกเจ้าไว้... หรือไม่ก็ทิ้งชีวิตของพวกเจ้าไว้...”
สมองของลั่วเอินแล่นเร็วรี่ โลหิตงั้นหรือ เมื่อครู่สือฉุยบอกว่าสิ่งที่ผนึกอยู่ในมงกุฎคือ “โลหิตหัวใจมังกร” หรือว่าสิ่งที่ร่างเงาแห่งเทพนี้ต้องการคือสิ่งนั้น
“มันต้องการโลหิตอะไรกัน” เขากดเสียงต่ำถามสือฉุย
“ไม่รู้” เสียงของสือฉุยสั่นเครือ “แต่ไม่พ้นไม่ใช่โลหิตธรรมดาแน่นอน นี่คือวิญญาณผู้พิทักษ์ของราชาคนแคระ ผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว ยังคงพิทักษ์มงกุฎอยู่”
ร่างเงาแห่งเทพเปิดปากอีกครั้ง ยังคงเป็นภาษาเผ่าคนแคระอันโบราณ น้ำเสียงดังก้องสะท้อนบัซ ๆ ภายในโถง
สือฉุยฟังไปพลางแปลไปพลาง “มันบอกว่า... ‘ข้าคือเงาแห่งโซริน ผู้พิทักษ์มงกุฎ ผู้คิดจะชิงมงกุฎ จำต้องสังเวยด้วยโลหิตราชัน’”
โลหิตราชันงั้นหรือ โลหิตของราชวงศ์คนแคระหรือ
“พวกเราไม่มีโลหิตราชัน” คาลวินกระชับกระบี่แน่น