ตอนที่ 122 พล็อตนี้ล้าสมัยไปนานแล้ว

ตอนที่ 122 พล็อตนี้ล้าสมัยไปนานแล้ว

ความหวาดกลัวในใจซ่งเจี้ยนหัวพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในพริบตา เขากลอกตาขาวจนไม่รู้ว่าเสียชีวิตไปแล้วหรือเป็นลมหมดสติ

เมื่อเห็นซ่งเจี้ยนหัวไม่ขยับเขยื้อนอีก ซูป๋อเสียนกับฮวาซินหลานก็ลุกขึ้น ดวงตาบนใบหน้าที่เหลือเพียงหลุมดำสองแห่งจ้องเขม็งไปยังซ่งเสวี่ยอิงและเฉินหลานเมิ่ง

ทั้งสองขวัญกระเจิง คลานตะเกียกตะกายไปหมอบแทบเท้าซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน ร้องไห้น้ำตานองหน้าพลางวิงวอน

“ขอร้องล่ะ ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ!”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเอนกายพิงโซฟา มองทั้งสองอย่างไร้อารมณ์แล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า

“ปล่อยพวกคุณไปงั้นเหรอ? เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน ใครเคยปล่อยตระกูลซูไปบ้าง?”