0146

⬢⬢⬢

ตอนที่ 146 หลินเซียนเอ๋อร์อยากให้เขามาหาตอนค่ำ

เวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน

ดวงจันทร์ลอยขึ้นเหนือยอดหลิว

มู่หว่านชิงแทบไม่เคยได้ยินว่าเขาจะตั้งใจฝึกวรยุทธ์ จึงไม่แตะต้องสุราแม้แต่หยดเดียว พอฟ้ามืดก็นางก็เข้าห้องไปเพียงลำพัง

นางนอนอยู่ใต้ผ้าห่มคนเดียว อ้อมกอดว่างเปล่า ยังคงหวังว่าค่ำคืนนี้จะได้สนิทแนบชิดกันสักหน่อย

นับแต่ได้ลิ้มรสความหวานล้ำของเรื่องระหว่างชายหญิง พอตกกลางคืนความรู้สึกก็พลุ่งพล่านเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมู่หว่านชิงคิดว่าโอกาสเช่นนี้หาได้ยาก ยามที่ทั้งสองคนสัญจรอยู่ภายนอกเช่นนี้ ช่วงเวลาที่จะไม่มีผู้ใดมารบกวนคงมีไม่มากนัก

เดิมทีนางยังคิดจะรอเขาสักหน่อย นอนอุ่นผ้าห่มไว้ก่อน

ฝืนทนอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ไม่อาจต้านทานความง่วงงุนได้ หลับตาแล้วผล็อยหลับไป