0145

⬢⬢⬢

ตอนที่ 145 มีเพียงประโยคเดียวจะกล่าว

“ตอนนี้ก็ไม่อนุญาตให้พูด! พรุ่งนี้คนผู้นั้นนัดเจ้าไปเที่ยวเขา แต่งตัวให้ดีเสียหน่อย”

“ท่านแม่ ข้าไม่ไป!”

“เจ้าพูดว่ากระไรนะ? เจ้ามีอันใดไม่พอใจ เพียงเพราะเขามาจากมองโกลหรือ?”

กัวฝูเถียงกลับอย่างหาได้ยาก “เขานิสัยใจคอไม่เลว สายตาในการดูคนของท่านแม่จะผิดพลาดได้อย่างไร แต่ลูกสาวไม่มีความรู้สึกกับเขาจริงๆ...”

อึ้งย้งถลึงตาพลางกล่าว “ความรู้สึกอะไรกัน? รักก่อเกิดจากวันเวลา ความสำราญเป็นเพียงรสชาติสุขชั่วครู่ชั่วคราว รอให้เจ้าแต่งงานไปแล้ว ข้าวสารฟืนน้ำมันเกลือซีอิ๊วน้ำส้มสายชูชาล้วนขาดไม่ได้สักอย่างเดียว นับว่ายังดีที่เจ้าไม่มีพรสวรรค์ทางวรยุทธ์ จึงไม่จำเป็นต้องไปท่องยุทธภพ วันหน้าใช้ชีวิตอย่างสงบสุขปลอดภัยนั่นแหละคือวาสนา รู้หรือไม่?!”