กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 8.50 น.
หลี่ชิงซานเดินเข้าห้องเรียนก่อนเวลา 10 นาที
“มาแล้วเหรอ?”
เสียงราบเรียบดังขึ้น เด็กหนุ่มผมสีเงินกำลังคลึงลูกเหล็กอยู่ในฝ่ามือขณะยืนอยู่บนแท่นบรรยาย
หลี่ชิงซานยิ้มอย่างรู้สึกผิด
“คณบดีครับ ผมมาสาย”
“เด็กน้อย รู้จักกาลเทศะดีนี่”
เย่อวี่คงยิ้มบางส่ายหน้า เก็บลูกเหล็กแล้วชี้มือไปทางหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
“หาที่นั่งเถอะ! ความคืบหน้าของเธอรุดหน้าเกินไป วันนี้ฉันจะมาสอนเสริมให้”
ในห้องเรียนกว้างขวางมีเพียงพวกเขาสองคน หลี่ชิงซานเดินไปนั่งที่แถวหน้าสุดตรงกลางทันที