กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในโรงงานแห่งใหม่ที่ฐานดวงจันทร์ด้านไกล
พื้นดินสะท้อนประกายโลหะ เย็นเยียบและสว่างไสว
เสียงฝีเท้าหลายคู่เดินไปมาดังก้องกังวาน
ลู่จิงดูเวลาบนเครื่องสื่อสาร ก่อนจะมองไปยังประตูเชื่อมโลกที่หมุนวนอย่างเงียบเชียบ นางขมวดคิ้วเป็นระยะ
อาจารย์ท่านอื่นต่างก็ทำท่าทางเช่นเดียวกัน ทุกคนล้วนร้อนใจอย่างยิ่ง
สำหรับนักศึกษาที่ทะลวงขีดจำกัดวัฏที่หนึ่งถึงสองแล้ว ฝูงวานรเพลิงเขาแดงไม่น่าจะมีความยากลำบากเท่าใดนัก
แต่ทว่าตอนนี้เวลาผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว กลับยังไม่เห็นใครออกมาเลย?
การที่ลากยาวมาได้ถึงขนาดนี้ มีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น
“อาจารย์ครับ พวกเขาไม่ออกมานานขนาดนี้ ต้องเจอสัตว์ประหลาดระดับสูงแน่ ๆ”
“ฉันรู้แล้ว”