กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ยามดึกดื่น ณ หน้าโรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
เจ้าหน้าที่สืบสวนสิบกว่าคนล้อมเป็นวงกลม มีการกั้นแถบเตือนภัยเอาไว้
ชายหญิงที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยทีละคนต่างกอดหัวปิดหน้าเดินออกมาจากประตู
นอกแถบเตือนภัย มีชาวบ้านผู้หวังดีนับร้อยคนยืนมุงดูพลางชี้ไม้ชี้มือ
“ไม่รู้จักอาย สมควรโดนจับแล้ว!”
“ใช่เลย สำนักตรวจการทำดีมาก ร้านแบบนี้กล้ามาเปิดอยู่ข้าง ๆ หมู่บ้านเราได้ยังไง!”
“ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องกลับไปสอบสวนไอ้ผีตายโหงนั่นหน่อย เมื่อไม่กี่วันก่อนออกไปซื้อซีอิ๊วตั้งสองชั่วโมง ฉันว่ามันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
“สองชั่วโมง?!”
เสียงอุทานดังขึ้น กลุ่มผู้หญิงต่างมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปด้วยสายตาอิจฉา
จากนั้นต่างก็รีบเร่งฝีเท้าแยกย้ายกันกลับบ้าน