เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
งานประชุมเลิกรา ผู้คนหลายร้อยต่างทยอยเดินจากไปอย่างจอแจ
ต่อให้เหล่านักเรียนจะมีความไม่พอใจมากเพียงใด แต่ในเมื่ออาจารย์ทุกคนต่างเห็นพ้อง กฎของศึกดาวรุ่งก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีก
โรงอาหารโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอู่หยี่้เต็มไปด้วยความคึกคัก
นักเรียนทุกคนยังคงถกเถียงกันเรื่องรูปแบบการต่อสู้ชุลมุน คาดเดากันว่าใครจะมีหวังคว้าอันดับหนึ่งไปครอง
โต๊ะที่ทีมจากเมืองลั่วอิงนั่งอยู่นั้นกลับเงียบสงบเป็นพิเศษ
อวี๋เหล่ย จงเซียน และคนอื่น ๆ นั่งอยู่ข้างโต๊ะ ต่างมองดูหลี่ชิงซานด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง
เห็นเพียงเขาถือตะเกียบตักอาหารเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็จัดการถาดอาหารหมดไปหนึ่งถาด แล้วเปลี่ยนเป็นถาดที่สอง
จ้าวหงโจวกลืนน้ำลายลงคอพลางกล่าวอย่างลังเลว่า
“พี่ซาน นายหิวมากเหรอ?”
“ก็งั้น ๆ” หลี่ชิงซานตอบกลับในจังหวะที่ว่างจากการเคี้ยว จัดการถาดอาหารจนเกลี้ยงในเวลาไม่นาน ก่อนจะวางตะเกียบแล้วลุกขึ้น