ตอนที่ 47 ไม่มีอันดับสิบ มีเพียงอันดับหนึ่ง!

เหนือตึกระฟ้าในเมือง รถเหินฟ้าบินผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ภายในรถก็เงียบสนิทเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นจ้าวหงโจวและพวกอีกสามคน หรือจงเซียนกับเหล่านักศึกษาวิทยายุทธ์ปีสอง ต่างยังคงไม่หลุดพ้นจากภาพความรุนแรงเมื่อครู่

โดยเฉพาะหลิวไห่ปิงและพวกอีกห้าคน ยิ่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

จนถึงตอนนี้ พวกเขาถึงได้เข้าใจว่าตอนอยู่ที่สถานีลั่วอิง หลี่ชิงซานลงมือ “อ่อนโยน” ขนาดไหน

เจ้าอ้วนน้อยเฉาเส้าอวี่มองซ้ายมองขวา ทนต่อบรรยากาศกดดันไม่ไหว จึงขยับเข้าไปหาหลี่ชิงซาน

“โค้ช เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหมครับ? สองวันก่อนผมเพิ่งเจอร้านอาหารเด็ดมา”

พอพูดถึงเรื่องกิน สีหน้าของเฉาเส้าอวี่ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

หลี่ชิงซานส่ายหัวยิ้ม ๆ พลางลูบหัวเจ้าอ้วนน้อยเบา ๆ

“นายมาอยู่อู่หยี่สามเดือน ก็หัดหาของกินเป็นแล้วเหรอ?”