เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“พูดแบบนี้ได้ยังไง ไม่ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไร ก็ต้องได้รับความเห็นชอบจากทุกคนไม่ใช่หรือไง!”
หวังอวี่จื๋อหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ก่อนจะโบกมือเรียกนักศึกษาคนหนึ่งเข้ามา
“เริ่นหมิง เพื่อนนักศึกษาจากเมืองลั่วอิงเหล่านี้ฝากให้เธอดูแลด้วย อย่าได้ละเลยเชียว”
“อาจารย์วางใจได้เลยครับ!” เริ่นหมิงมีรูปร่างปราดเปรียว สีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
วั่นเค่อซานและอาจารย์หลี่กวาดสายตามองอยู่สองรอบ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติก็วางใจเดินตามหวังอวี่จื๋อจากไป
เมื่ออาจารย์ทั้งสองจากไป หลี่ชิงซานที่ยืนอยู่หน้าสุดของแถวก็ดูโดดเด่นขึ้นมาโดยธรรมชาติ
เริ่นหมิงเดินเข้ามาหาหลี่ชิงซานด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
“เพื่อนนักศึกษา นายคือหัวหน้าทีมใช่ไหม?”
หลี่ชิงซานกวาดสายตามองจงเซียนที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าตายและไม่มีทีท่าจะพูดอะไร เขาจึงพยักหน้าเบา ๆ