เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลี่ชิงซานถือดาบยาวที่หยดเลือด ยืนอยู่หน้าซากศพแล้วรอคอยอย่างเงียบเชียบ
ซากของสัตว์ร้ายสามตัวก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว กลายเป็นรูปสลักอยู่ที่ขอบเวที
แต่โหยวชิงหย่านั้นต่างออกไป
หลี่ชิงซานไม่มีทางลืมสัตว์ประหลาดหนวดน่าสะอิดสะเอียนตัวนั้นได้
ทว่าแสงสีแดงกลับไม่ปรากฏออกมาเสียที ซากศพพร้อมกับเลือดบนพื้นค่อย ๆ จางหายไปจนหมดสิ้น รูปสลักมนุษย์ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ขอบเวทีแทน
“ไม่คืนร่างเหรอ?” หลี่ชิงซานขมวดคิ้วพลางนึกถึงความเป็นไปได้สองทาง
อย่างแรกคือการคืนร่างเกี่ยวข้องกับพลังเทพชั่วร้าย จึงไม่ถูกมิติวิทยายุทธ์บันทึกไว้
อย่างที่สองคือความสามารถในการคืนร่างไม่ได้ไร้ขีดจำกัด เมื่อครู่หัวของโหยวชิงหย่าถูกเขาฟันจนแยกเป็นหลายส่วน จึงไม่สามารถคืนร่างได้
“สำหรับมิติวิทยายุทธ์แล้ว เทพชั่วร้ายก็เป็นแค่สัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง ไม่น่าจะมีเหตุผลที่บันทึกไม่ได้”
หลี่ชิงซานค่อนข้างเอนเอียงไปทางอย่างที่สอง การจะพิสูจน์นั้นง่ายมาก เพียงแค่เขานึกในใจ โหยวชิงหย่าก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง