ตอนที่ 13 《ย่างก้าวไร้ร่องรอย》、《วิชาดาบเงาวายุ》

ภายในหอวิทยายุทธ์อันกว้างขวาง

นักเรียนแต่ละคนมีเหงื่อซึมตามหน้าผาก สีหน้าจดจ่อ

วั่นเค่อซานเดินไปมาระหว่างกลุ่มนักเรียน คอยส่งเสียงชี้แนะเป็นระยะ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป นักเรียนทุกคนต่างทยอยทำท่าสุดท้ายจนครบ แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

หลี่ชิงซานปาดเหงื่อบนหน้าผาก ท้องร้องโครกครากจนอยากจะกินวัวเข้าไปทั้งตัว

กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อนนักเรียนคนอื่นก็ไม่ต่างจากเขา ทุกคนต่างตาเป็นประกายหิวโหย

ทว่ายกเว้นอวี๋เหล่ยและหงเชียน

ทั้งสองคนแม้จะเหงื่อท่วมตัวเช่นกัน แต่สภาพร่างกายดูดีกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด

“มีเงินนี่มันเจ๋งจริง ๆ เช้าตรู่ก็ดื่มสารละลายบำรุงแล้ว”

หลี่ชิงซานสะกดความอิจฉาในใจไว้ แล้วเก็บสายตากลับมาเงียบ ๆ