เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“น่าจะจบแล้ว... มั้งนะ?”
นักศึกษาทุกคนเบิกตากว้าง มองดูหลี่ชิงซานเก็บดาบเดินเข้ามา แต่กลับไม่มีใครถอนหายใจโล่งอกได้เลย
ชุดวิทยายุทธ์สีขาวถูกย้อมด้วยเลือดจนชุ่ม แนบสนิทไปกับผิวหนัง เผยให้เห็นรอยกล้ามเนื้อชัดเจน
มีดพร้าในมือขวาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสกปรก หยดเลือดหยดแล้วหยดเล่าไหลรินลงมาจากปลายดาบ กลายเป็นเส้นสายเลือดบนพื้น
ใบหน้าหล่อเหลาถูกคราบเลือดบดบังจนมิด มุมปากที่ฉีกยิ้มเผยให้เห็นรอยยิ้มกระหายเลือด ดูน่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ
เหลียงหมิงอวี่สีหน้าตื่นตระหนก ถอยหลังไปหลายก้าว
“นะ... นายจะทำอะไร!”
หลี่ชิงซานรู้สึกงุนงง จึงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง
ทว่าการมองเพียงแวบเดียวนี้ ในสายตาของเหลียงหมิงอวี่กลับไม่เหมือนกัน
เลือดไหลลงมาจากหน้าผากของอีกฝ่าย ตามแนวคิ้วกลายเป็นรอยเลือดสองสาย