บทที่ 223 เสียงกระหึ่มเกรียงไกร

บทที่ 223 เสียงกระหึ่มเกรียงไกร

ดวงตาของเด็กหนุ่มเป็นประกาย เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวังต่ออนาคต

มารดาของเด็กหนุ่มชะงักไป ขอบตาค่อยๆ แดงเรื่อ “ลูกเอ๋ย! เข้ากองทัพก็ต้องไปออกรบ อยู่บ้านดีๆ ไม่ได้หรือ?”

แม้บุตรชายจะกลายเป็นผู้บำเพ็ญแล้ว แต่ในสนามรบคมดาบไร้ตา พลั้งเผลอเพียงนิดก็อาจสิ้นชีวิต นางจึงไม่อยากให้บุตรชายไปเป็นทหาร

เด็กหนุ่มมีสีหน้าแน่วแน่ เขามองบ้านที่ทรุดโทรมกับเสบียงอาหารซึ่งแทบไม่เหลือแล้ว

“ท่านแม่ ท่านดูบ้านเราสิ ถังข้าวสารแทบเห็นก้นแล้ว ข้าไปสมัครเป็นทหาร หากสอบผ่านก็มีเงินตั้งรกรากห้าตำลึง พอให้ท่านกับน้องสาวกินได้ครึ่งปี ต่อให้สอบไม่ผ่าน ฝ่ายปกครองยังมอบเงินให้อีกห้าตำลึงเชียวนะ!”