บทที่ 124 ยอมถอยด้วยตนเอง

บทที่ 124 ยอมถอยด้วยตนเอง

ทุกคนต่างหันไปมองหลี่เสวียนชางโดยไม่รู้ตัว

เขายังคงยืนอย่างผึ่งผายสง่างาม แววตาพลันสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย เพียงพริบตาก็มองทะลุต้นสายปลายเหตุทั้งหมด

เรือนในมีใจต่อต้านและลอบส่งข่าวออกไป

หน้าประตูจวนตระกูลเผย เสียงดนตรีพิธีการดังกึกก้อง รถม้าเรียงรายดั่งมังกร ขบวนพิธีเกียรติยศของอ๋องและโหวยิ่งใหญ่โอ่อ่า เคลื่อนผ่านตรอกถนนอย่างเกรียงไกร

หลินเจิ้นเยว่สวมชุดลำลองลายมังกรเหลือมแห่งจวนโหว ท่วงท่าเคร่งขรึมและสุขุม

แม้หลายปีมานี้จวนโหวจะเสื่อมถอย แต่บารมีจากรากฐานขุนนางบำเหน็จศึกสืบตระกูลที่สั่งสมมาหลายสิบปี ก็ยังมิใช่สิ่งที่ตระกูลเก่าแก่ทั่วไปจะเทียบได้

ข้างกายเขา หลินจิ่งเหยี่ยนในชุดขาวสะอ้านยืนเคียงอยู่