บทที่ 123 จวนอันโจวโหว

บทที่ 123 จวนอันโจวโหว

จวนอันโจวโหวกว้างใหญ่ สีชาดตามเรือนหลุดลอก ลานต่าง ๆ รกร้างเงียบเหงา

ภายนอกยังพอรักษาแบบแผนอันโอ่อ่าของตระกูลขุนนางบำเหน็จศึกไว้ได้ ทว่าภายในกลับเต็มไปด้วยร่องรอยความเสื่อมถอยที่หนักขึ้นทุกวัน

ในอดีต จวนอันโจวโหวเคยยืนหยัดปกครองดินแดน บรรดาศักดิ์สูง กุมทั้งการทหารและการปกครอง นับเป็นตระกูลขุนนางทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งแห่งอันโจวอย่างแท้จริง

ทว่าหลังผ่านการสืบทอดหลายรุ่นและการแก่งแย่งอำนาจในราชสำนัก อำนาจของตระกูลหลินก็หดตัวลงทุกปี

อำนาจทหารถูกลิดรอน อำนาจแท้จริงตกไปอยู่ในมือผู้อื่น บุตรหลานส่วนใหญ่ไร้ความสามารถ แทบไม่มีผู้ใดพอใช้งานได้

จวนโหวอันใหญ่โตกลับขาดช่วงผู้สืบทอด ไร้ผู้รับช่วงต่อ จนตกอยู่ในฐานะขุนนางบำเหน็จศึกที่เสื่อมถอย เหลือเพียงบรรดาศักดิ์เปล่า ไร้อำนาจแท้จริงและอิทธิพลมานานแล้ว

หลายปีมานี้ หลินเจิ้นเยว่ประคองบรรดาศักดิ์สืบตระกูลที่แทบเหลือแต่ชื่อ ถูกทั้งขุนนางฝ่ายพลเรือนของมณฑลและแม่ทัพฝ่ายทหารกดดันจากทุกด้าน ต้องยอมถอยทุกก้าวและระมัดระวังอย่างที่สุด