บทที่ 111 ผู้เฒ่าเสวียนอินลงมืออีกครา

บทที่ 111 ผู้เฒ่าเสวียนอินลงมืออีกครา

“ตูม!”

หลี่เสวียนชางกับฟางเทียนหานร่วงลงถึงก้นหน้าผาหมื่นจั้ง กระแทกพื้นอย่างรุนแรง

“พรวด!”

หลี่เสวียนชางพ่นเลือดสดออกมา เจ็บปวดไปทั่วร่าง มีรอยเขียวช้ำม่วงคล้ำเป็นหย่อม ๆ จนปวดร้าวเสียต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

อีกด้านหนึ่ง ฟางเทียนหานกลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย ร่างกายแหลกเหลวเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจัดกระจายไปทั่ว

“กงล้อลมไฟไร้เทียมทานไม่หลอกข้าจริง ๆ”

หลี่เสวียนชางกล้ากอดฟางเทียนหานตกหน้าผาเพื่อแลกกันบาดเจ็บ ก็เพราะมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ด้วยกายเนื้ออันแข็งแกร่ง เขามั่นใจว่าตนจะเอาชีวิตรอดได้ ส่วนฟางเทียนหานย่อมมีแต่ทางตาย

“เสวียนชาง เสวียนชาง...”