บทที่ 70 ศึกสู้ตาย

บทที่ 70 ศึกสู้ตาย

“ตึง ตึงๆๆ...”

เสียงกลองศึกสะเทือนฟ้าและเสียงตะโกนกู่ร้องถาโถมเข้ามา ทัพผสมระหว่างชนเถื่อนกับเผ่าอสูรยกพลประชิดกำแพงเมืองแล้ว

เมื่อทอดสายตามองออกไป ทัพศัตรูด้านนอกเมืองมืดฟ้ามัวดินจนไร้ขอบเขต

ชนเถื่อนจัดขบวนรุกไล่ เผ่าอสูรคำรามลั่น ไออสูรและพลังเลือดลมของชนเถื่อนพัวพันกันจนบดบังแสงตะวัน บรรยากาศอึดอัดหนักอึ้งเข้าปกคลุมทั่วทั้งเมือง

ทว่าภาพที่ปรากฏขึ้นถัดจากนั้น กลับทำให้ทุกคนบนกำแพงเมืองชะงักค้างไปตามกันอย่างไม่ทันตั้งตัว

เบื้องหน้าทัพใหญ่ของชนเถื่อน มีชาวบ้านที่ถูกมัดเป็นกลุ่มใหญ่กำลังถูกพลทหารชนเถื่อนถือดาบไล่ต้อน เซซัดโซเซมุ่งตรงมายังกำแพงเมือง

คนชรา สตรี และเด็ก ล้วนเป็นชาวบ้านที่ไร้อาวุธในมือ ถูกผลักไสมาอยู่หน้าสุดเพื่อใช้เป็นโล่มนุษย์ในการบุกเมือง

“ปล่อยพวกเรากลับไปเถิด”

“ช่วยพวกเราด้วย”