กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 62 เยาะเย้ยถากถาง
“เสวียนชาง เสวียนชาง...”
ชาวบ้านหมู่บ้านชิงซีตะโกนสุดเสียง พยายามฝ่าฝูงชนเข้าไปหาเขาอย่างสุดชีวิต
ทว่าเสียงถูกกลืนหายท่ามกลางความจอแจ ทั้งยังถูกผู้คนเบียดจนก้าวไปข้างหน้าไม่ได้แม้แต่คืบ ได้แต่มองหลี่เสวียนชางเข้าเมืองไปต่อหน้าต่อตา
“ไม่นะ...”
เมื่อเงาร่างของหลี่เสวียนชางลับสายตาไป เหล่าชาวบ้านก็จมลงสู่ความสิ้นหวัง ราวกับเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณถูกสูบหายจนหมด
หลี่เสวียนชางกลับถึงค่ายทหาร คนในค่ายต่างก็ได้รับข่าวล่วงหน้าแล้ว
“เจ้าเด็กนี่ช่างโชคดีจริง ๆ กลับมาได้โดยไร้รอยขีดข่วนเสียด้วย”
บรรดาผู้ที่ก่อนหน้านี้บ่ายเบี่ยงเพราะไม่กล้าไปลำเลียงเสบียง ต่างคิดในใจว่าหลี่เสวียนชางช่างโชคดี