บทที่ 28 กลับค่าย

บทที่ 28 กลับค่าย

ลึกเข้าไปในป่าทึบแห่งเทือกเขาวายุทมิฬ หลี่เสวียนชางกับจ้าวฉางหลินประคองกันเดินโซซัดโซเซฝ่าป่าไป

บาดแผลที่ห้ามเลือดไว้แล้วปริจนเลือดซึมอีกครั้งเพราะทางเขาขรุขระ ทุกย่างก้าวกระทบแผลจนเจ็บเสียดถึงหัวใจ

เรือนยอดไม้ที่ซ้อนทับกันบดบังแสงอาทิตย์ ภายในป่าจึงมืดสลัวและหนาวเย็น

อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายอันเป็นลักษณะเฉพาะของสัตว์อสูร

หลี่เสวียนชางขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้บาดเจ็บหนักและร่างกายอ่อนแรง ประสาทระแวดระวังของเขายังเฉียบคม

เขาลดเสียงลง เตือนอย่างเคร่งขรึมว่า “ท่าน ระวัง แถวนี้มีสัตว์อสูร”

สิ้นเสียง พุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้าก็สั่นไหวอย่างรุนแรง เงาร่างสีเทาดำร่างหนึ่งพุ่งออกมา

อสูรเขี้ยวมีขนสีเทาทั่วตัว ปากจมูกยื่นยาว เขี้ยวแหลมสองซี่ทอประกายเย็นเยียบ พุ่งชนตรงเข้าหาทั้งสอง

ดวงตาสีแดงฉานของอสูรเขี้ยวจับจ้องทั้งสองเขม็ง กลิ่นคาวเลือดจากร่างพวกเขาทำให้มันคลุ้มคลั่งอย่างสิ้นเชิง