กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 17 สยบข่ม
ทั่วทั้งลานเงียบกริบ พลทหารที่มุงดูต่างตาค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เมื่อมองหลี่เสวียนชาง พวกเขาไม่กล้ามองเขาเป็นมือใหม่อีกต่อไป
โจวซิงและพวกยืดอกเชิดหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับตนได้รับเกียรติไปด้วย
“อ๊าก!”
โจวหมั่งที่ล้มอยู่กับพื้นทั้งอับอายทั้งเดือดดาล ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง
สายตาล้อเลียนและตกตะลึงรอบข้างทอดลงบนร่างเขา ราวกับมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง
เขาประจำชายแดนมาห้าปี ในหมู่หัวหน้ากองห้าก็ทำตัวกร่างมาโดยตลอด เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้เมื่อใด?