กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 678 รู้ชาติกำเนิดของตัวเอง
เจียงหยวนมองท่าทางซึนเดเระของหลานเหมย แววตาก็ยิ่งเปี่ยมรอยยิ้ม
เธอวางพีพีลง ลุกไปหาหลานเหมยแล้วอุ้มมันไว้ในอ้อมแขน ใช้แก้มถูไถมันอย่างสนิทสนม
“เขินหรืออายกันแน่?”
หลานเหมยกะพริบนัยน์ตาแมวปริบ ๆ ในใจหวานชื่นราวกับละลายเป็นสายไหม แต่ก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมรับ “อายอะไร ฉันไม่อายสักหน่อย”
“จ้ะ ๆ” เจียงหยวนลูบหัวมัน เกาคางให้อย่างยิ้มแย้ม “เธอไม่อายหรอก”
**
หลังเทศกาลปีใหม่ เจียงหยวนจัดพิธีส่งพีพีที่วิลล่าฝั่งตะวันออก
“โฮ่ง ๆ ๆ! พี่พีพี ถ้าว่างก็อย่าลืมคิดถึงฉันนะ!” เสี่ยวไป๋เข้าไปคลอเคลียพีพีอย่างอาลัยอาวรณ์ (อีอี)