บทที่ 608 ผู้สูงส่งอย่างนายต้องดมเท้าฉัน

บทที่ 608 ผู้สูงส่งอย่างนายต้องดมเท้าฉัน

จ้าวกว่างซู่นั่งแผ่หลาบนโซฟา ยื่นมือไปแคะหนังโซฟา “หนังแท้หรือเปล่า? บ้านนายสภาพแวดล้อมดีจริง ๆ”

โจวหลี่หยิบรองเท้าแตะจากตู้รองเท้ามาวางไว้ข้างเท้าเขา “เปลี่ยนรองเท้าก่อน”

จ้าวกว่างซู่หัวเราะหยัน “รักความสะอาดเหมือนกันนี่”

แต่เขาก็ยอมเปลี่ยนรองเท้าแต่โดยดี

โจวหลี่นำรองเท้าของเขาไปวางไว้ตรงโถงทางเข้า จากนั้นไปล้างมือในห้องน้ำ รินน้ำให้เขาแก้วหนึ่ง แล้วถึงนั่งลงตรงข้ามและถามว่า “ทำไมดึกขนาดนี้แล้วยังมาหาฉัน?”

“ได้ยินว่านายอยู่ที่นี่ ก็เลยแวะมาดู” จ้าวกว่างซู่ล้วงกล้วยเหลืองช้ำลูกหนึ่งออกจากกระเป๋า “เอ้า ของฝาก”

โจวหลี่ “……”