บทที่ 512 คนนอกอย่างแกอย่ามาชี้นิ้วสั่ง

บทที่ 512 คนนอกอย่างแกอย่ามาชี้นิ้วสั่ง

ซุนฉี่เฟิงกับลู่ฮุ่ยหลิงมองซุนอ้ายตี๋อย่างตกตะลึง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าลูกสาวคนนี้ช่างแปลกหน้าเหลือเกิน

เธอเป็นอะไรไป?

ซุนอ้ายตี๋ไม่เคยเป็นเด็กที่ชอบร้องไห้เล่าความทุกข์ของตัวเองเลย

ต่อให้ได้รับความไม่เป็นธรรมแค่ไหน ก็เก็บไว้ในใจแล้วจัดการกับความรู้สึกเองเสมอ ทำไมวันนี้ถึงพูดมากขนาดนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย?

แปลกประหลาดเกินไปแล้ว!

ซุนอ้ายตี๋สูดหายใจลึก น้ำเสียงจริงจังขึ้นอีก “ขอบคุณที่เลี้ยงดูฉันมา แต่ฉันไม่มีความกล้าจะอยู่ในบ้านพวกคุณต่อไปแล้ว โชคดีที่ต่อไปยังมีหยางหยางคอยดูแลพวกคุณ ฉันก็วางใจได้”