บทที่ 495 ลาก่อน เป็ดถวนถวน

บทที่ 495 ลาก่อน เป็ดถวนถวน

บนถนนมีรถวิ่งขวักไขว่ เจียงหยวนเอียงหน้ามองทิวทัศน์นอกกระจกรถ ในใจหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนหนึ่งถ่วงอยู่

เสี่ยวเหราจับพวงมาลัย อดทอดถอนใจไม่ได้ “ให้ตายสิ ไม่คิดเลยว่าซุนอ้ายตี๋จะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ”

ผอ.หลิวนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า ถอนหายใจยาว “ฉันเคยสงสัยว่าครอบครัวนี้อาจลำเอียงเห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาวอยู่บ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าความจริงคืออ้ายตี๋ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ”

“น้องคนที่สองบ้านนั้นดูไม่ใช่เด็กดีเลย” เสี่ยวเหราพูด “เห็นแวบเดียวก็รู้แล้วว่าโดนตามใจจนเสียคน”