บทที่ 493 รู้สึกเหมือนตัวเองใกล้ตายแล้ว

บทที่ 493 รู้สึกเหมือนตัวเองใกล้ตายแล้ว

ใกล้เวลาเลิกเรียนแล้ว บนถนนมีผู้คนเดินกันขวักไขว่ ท่านผู้ใหญ่หลายคนสะพายกระเป๋านักเรียนของลูกไว้บนบ่า จูงมือลูกพูดคุยหัวเราะเซียวเซียวกัน

เด็กน้อยบางคนก็ซุกซนไม่น้อย งอแงจะซื้อขนมบ้าง รบเร้าอยากไปเล่นที่สวนบ้าง สีหน้าของผู้ปกครองต่างเต็มไปด้วยความจนใจไม่ต่างกัน

ความคิดของซุนอ้ายตี๋ล่องลอยไปชั่วขณะ ราวกับย้อนกลับไปในวัยเด็ก

ตั้งแต่ขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 เธอก็ไปโรงเรียนและกลับบ้านคนเดียวมาตลอด

ตอนเลิกเรียน พอเห็นเด็กคนอื่นมีผู้ปกครองมารับส่ง เธอก็รู้สึกอิจฉามาก