บทที่ 492 มีหยางหยางแล้วก็ทอดทิ้งอ้ายตี๋

บทที่ 492 มีหยางหยางแล้วก็ทอดทิ้งอ้ายตี๋

ซุนอ้ายตี๋ถูกคุณย่าตบจนมึนงง แก้มเจ็บแสบร้อนล่าล่า สมองอื้ออึงไปชั่วขณะ

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงของซุนฉี่เฟิงดังขึ้น

ซุนอ้ายตี๋ได้สติกลับมา ขอบตาแดงก่ำ เธอลนลานสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“ฉี่เฟิง ต้องจัดการยัยตัวแสบคนนี้แล้ว!” คุณย่าตะโกนเสียงดัง “อายุแค่นี้ก็หัดขโมยเงินแล้ว!”

ซุนอ้ายตี๋เถียงทั้งน้ำตา “คุณย่า หนูไม่ได้ขโมยเงิน”

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ คุณย่าก็ชี้หน้าแล้วตะคอก “ถ้าเธอไม่ได้ขโมย แล้วเงินในห้องฉันจะมีปีกบินหนีไปเองหรือไง?”

ซุนฉี่เฟิงยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าจนใจ “แม่ เบาเสียงหน่อย ที่บ้านยังมีแขกอยู่ ไว้หน้าอ้ายตี๋บ้าง”