บทที่ 392 มันไม่อยากล่าอีกตลอดไป

บทที่ 392 มันไม่อยากล่าอีกตลอดไป

ถนนอาหารยามค่ำคืนคึกคักเป็นพิเศษ

เหอเล่อเหวยสวมหน้ากากนั่งอยู่ที่แผงกาแฟ ปฏิเสธสาว ๆ สองคนที่อยากขอเพิ่มเขาเป็นเพื่อนในวีแชตไปแล้ว

ปกติเขาเดินอยู่บนถนนโดยไม่สวมหน้ากากก็ไม่มีใครขอเพิ่มวีแชตเลย หรือว่าพอสวมหน้ากากแล้วเขาดูหล่อกว่าเดิม?

ทั้งที่มองหน้าไม่ชัดแท้ ๆ!

เขาคงเป็นได้แค่หนุ่มหล่อที่มีบรรยากาศชวนฝันหรือไง? เจ็บใจชะมัด!

เหอเล่อเหวยถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเงยหน้ามองหลูหลินโปที่อยู่ในร้านกุ้งเครย์ฟิชฝั่งตรงข้าม

เขาถือโทรศัพท์ในมือข้างเดียวในแนวนอน คงกำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่