กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 391 ถึงกับหลบไปอยู่หลังภรรยากับลูก
เฉินอวี่เวยเหมือนคนบ้า เขายกมือฟาดหน้าเธอฉาดหนึ่งแล้วคำราม “บอกแล้วว่าอย่าแช่งฉัน แกหูหนวกหรือไง?”
คุณนายเฉินถูกตบจนมึนงงไปหมด
เธอจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาแดงก่ำ “คุณตบฉันเหรอ? คุณกล้าตบฉันได้ยังไง?”
หลังถูกเรียกตัวไปที่สถานีตำรวจ เฉินอวี่เวยก็เครียดจัดมาตลอด อารมณ์หงุดหงิด แต่ที่บริษัทเขาไม่กล้าระเบิดอารมณ์ใส่ลูกค้าหรือเพื่อนร่วมงาน อดกลั้นมาจนถึงตอนนี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาคว้าเก้าอี้มาฟาดผลไม้อย่างแรง “ตบเธอแล้วมันยังไง? ฉันมองเธอไม่เข้าตามานานแล้ว! วัน ๆ ทำตัวเหมือนแม่เสือ ไม่ไว้หน้าฉันสักนิด!”