กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 379 เธออยู่ในห้องเล็ก ๆ บนดาดฟ้า
พอคุณลุงเซิ่งได้ยินคำพูดของทะเลส้ม ก็ชะงักไปด้วยความตกใจ “นี่...นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ?”
“จริง!” ทะเลส้มพยักหน้าอย่างหนักแน่น “จริงแท้แน่นอน! น้าชายหลายคนของฉันกำลังรีบมาที่นี่”
คุณลุงเซิ่งเองก็โมโหขึ้นมา “พ่อเธอทำแบบนี้ได้ยังไง? เขาเลอะเลือนแล้ว!”
ทะเลส้มวิงวอน “คุณลุงเซิ่ง บ้านหลังนี้ก็มีหยาดเหงื่อของแม่ฉันอยู่ด้วย ท่านใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาเกือบทั้งชีวิต ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งขายบ้านหลังนี้เลย”
“ได้!” คุณลุงเซิ่งรับปากทันที “ลุงไม่ขายแล้ว! เก็บไว้ให้เธอ!”
“ขอบคุณคุณลุงเซิ่ง!” ทะเลส้มก้มคำนับด้วยความซาบซึ้ง