บทที่ 348 ไม่ได้ดับความหวังของลูกแมวทั้ง 4 ตัว

บทที่ 348 ไม่ได้ดับความหวังของลูกแมวทั้ง 4 ตัว

เมิ่งอวิ๋นหลานคิดใช้วิธีถอยเพื่อรุกเช่นนี้ ทำให้เมิ่งอวิ๋นถิงสงสารเธอ

ภายในรถที่สลัวเงียบสนิท เมิ่งอวิ๋นถิงมองเธอด้วยแววตาลุ่มลึกซับซ้อน ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ไม่พูดอะไรอยู่นาน

เมิ่งอวิ๋นหลานไม่ได้ยินคำพูดแสดงความห่วงใยและปลอบโยนอย่างที่คิดไว้ เธอกัดริมฝีปาก ในใจทั้งเสียใจและเคียดแค้น

ทำไมเมิ่งอวิ๋นถิงถึงไม่พูดอะไร?

หรือว่าในใจเขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน…

ยิ่งคิดเมิ่งอวิ๋นหลานก็ยิ่งไม่ยอมรับ แต่กระทั่งรถจอด เมิ่งอวิ๋นถิงก็ยังไม่ตอบคำพูดของเธอเมื่อครู่

เธอลงจากรถอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เมิ่งอวิ๋นถิงมองแผ่นหลังของเธอ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนไม่รู้จักเธอขึ้นมา