กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 343 เสี่ยวเตี๋ย แม่เธอหายไปแล้ว
เจียงหยวนง่วงจนแทบไม่ไหว หาวพลางลุกนั่ง พอหันกลับไปก็เห็นเติ้งรุ่ยนอนหลับอยู่บนโซฟา ส่วนแมวกับหมาก็หมอบหลับปุ๋ยอยู่กับที่ แมวและหมาต่างหลับสนิท แม้แต่เต่าบราซิลก็หลับสบาย
เธอยกมุมปากขึ้น หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปหนึ่งใบ แล้วเดินเขย่งไปหน้าโซฟา แตะแขนเติ้งรุ่ยเบา ๆ “แม่”
“อืม?” เติ้งรุ่ยงัวเงียลืมตาขึ้นมองเธอ “มีอะไร?”
เจ้าตัวขนฟูที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเสียง แต่เพราะง่วงกันมาก แค่ลืมตาดูแวบหนึ่งแล้วก็หลับต่อ
เจียงหยวนลดเสียงลง “กลับไปนอนในห้องเถอะ”