บทที่ 288 ทำไมจู่ ๆ พวกเธอถึงมา

บทที่ 288 ทำไมจู่ ๆ พวกเธอถึงมา

“ทำให้แม่เสียใจ?” คิ้วเล็ก ๆ ของโม่โม่ขมวดจนเป็นคลื่น “ตอนไหนเหรอ?”

“ก็เมื่อวานไง” จ้านจ้านถอนหายใจอย่างรู้สึกผิด “เฮ้อ แม่ต้องเสียใจมากแน่ ๆ”

“เมื่อวานมีด้วยเหรอ?” โม่โม่ยังนึกไม่ออก

ใบหน้าแบบเด็กของจ้านจ้านเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม “ก็ตอนที่ผมถามแม่ว่าทำไมพวกเราถึงไม่มีพ่อไง”

โม่โม่เพิ่งเข้าใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที “จริงด้วย!”

“แม่ต้องเสียใจมากแน่ ๆ” แค่คิดถึงจ้านจ้านก็เศร้า “ผมแย่มากเลย ทำให้แม่เสียใจได้ยังไง”

“แล้วทำยังไงดี?” โม่โม่ร้อนใจไปหมด “เมื่อวานหนูก็ร้องไห้ หนูก็ทำให้แม่เสียใจเหมือนกัน”

จ้านจ้านเม้มปากไม่พูดอะไร คิ้วขมวดแน่น