บทที่ 287 เจียงหยวนโตขึ้นแล้วกลายเป็นคนน่าชัง

บทที่ 287 เจียงหยวนโตขึ้นแล้วกลายเป็นคนน่าชัง

คืนนั้นพอกลับถึงบ้าน เจียงหยวนอยู่เป็นเพื่อนเจียงเตี๋ย เฝ้าดูจ้านจ้านกับโม่โม่จนหลับ

เจียงหยวนมองเจียงเตี๋ยปิดประตูห้องเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ “พี่ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ได้” เจียงเตี๋ยพยักหน้าเบา ๆ แล้วถามว่า “ไปคุยที่ไหนดี?”

เจียงหยวนตอบ “ห้องหนังสือเถอะ”

โคมไฟเพดานสีส้มอบอุ่นส่องสว่างทั่วทั้งห้องหนังสือ แสงสีอำพันสาดลงมาเป็นวง

เจียงหยวนมองเจียงเตี๋ยที่นั่งอยู่ตรงข้าม หัวใจเต้นแรงรัวอยู่ในอก นิ้วมือขยุ้มกางเกงนอนโดยไม่รู้ตัวจนเนื้อนุ่ม ๆ ยับย่น