บทที่ 145 ยื่นหัวมาให้เธอลูบ

บทที่ 145 ยื่นหัวมาให้เธอลูบ

โจวย่าเวยหยุดเดิน หันกลับไปมองหลินเซี่ยวตาน

เธอขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่สู้ดีนัก

หลินเซี่ยวตานเห็นเธอมองมา จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เวยเวย ถ้าเธอไปตอนนี้ ฉันจะถือว่าเธอไม่เห็นฉันเป็นเพื่อนแล้ว!”

“ตันตัน เธออย่าพูดแบบนี้ได้ไหม” โจวย่าเวยรู้สึกลังเลใจ

หลินเซี่ยวตานจ้องเธอเขม็ง “เธอไม่ได้บอกว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอหรือไง?”

“ทำไมเธอต้องบีบคั้นฉันแบบนี้?” โจวย่าเวยมีสีหน้าเจ็บปวด “ฉันเป็นฝ่ายไม่เห็นเธอเป็นเพื่อนหรือไง? ทั้งที่คนทรยศฉันคือเธอ!”