บทที่ 121 ฝ่าเท้าถูกแก้วบาด

บทที่ 121 ฝ่าเท้าถูกแก้วบาด

ราตรีมืดมิด

รถแล่นฝ่าความมืดอย่างรวดเร็ว

“แย่แล้ว!” เจียงหยวนนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ จู่ ๆ ก็ร้องขึ้นมา

ซือเหิงได้ยินก็หันมองเธอ ก่อนถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไร?”

“หมี่ลี่!” เจียงหยวนพูด “ฉันรับปากหมี่ลี่ไว้ว่าถ้ามันพาฉันไปหาอันนีได้ ฉันจะถ่ายรูปให้มัน แล้วก็เลี้ยงอะไรอร่อย ๆ แต่เมื่อกี้รีบไปหน่อย เลยลืมทักทายมัน”

นัยน์ตาดำขลับลุ่มลึกของซือเหิงมีรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันโทรหาผู้อำนวยการไฉ ให้เขาช่วยฝากบอกหมี่ลี่”

“คงต้องทำแบบนั้นแล้ว” เจียงหยวนพยักหน้าเบา ๆ

“หิวไหม?” ซือเหิงถาม