บทที่ 120 ห้ามเลี้ยงเป็นการส่วนตัว

บทที่ 120 ห้ามเลี้ยงเป็นการส่วนตัว

ฐานพิทักษ์สัตว์ป่า

เจียงหยวนกับซือเหิงเพิ่งลงจากรถ ก็มีเจ้าหน้าที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินเข้ามาหา

เมื่อเห็นบาดแผลบนตัวอันนี สัตวแพทย์หนุ่มก็ขมวดคิ้ว “ทำไมถึงมีแผลเยอะขนาดนี้?”

“ฉันก็ไม่รู้” เจียงหยวนส่ายหน้า แล้วยื่นอันนีให้อีกฝ่าย “ฝากด้วย”

สัตวแพทย์ยื่นมือไปรับ แต่อันนีกลับกลัวจนใช้มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างกอดเจียงหยวนไว้แน่น

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอันนี สัตวแพทย์ก็มีสีหน้าเคร่งเครียด “นอกจากบาดแผลบนตัวแล้ว สภาพจิตใจของมันคงบอบช้ำไม่น้อย”

เจียงหยวนนึกถึงตอนที่เปิดประตูแล้วมันหลบไปโดยสัญชาตญาณ