กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 สบตาเพียงครั้ง ตราตรึงชั่วนิรันดร์
ฉีซิงไห่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ข่มตาหลับไม่ลง
ดวงตาเป็นประกายคู่นั้นของซูเนี่ยน รวมถึงประโยคที่ว่า “ไม่มีทางสวมเขาให้พี่แน่นอน” ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมมาสวม เตรียมออกไปรับลมดูดาวบนดาดฟ้าเรือ
ผืนทะเลในยามดึกเงียบสงัดเป็นพิเศษ มีเพียงเสียงเรือ ‘ไห่โอว’ แหวกคลื่นดังเป็นจังหวะ
ท้องทะเลมืดมิดสนิทราวกับหลุมดำขนาดมหึมา หากจ้องมองนานเข้าก็ชวนให้รู้สึกหวาดหวั่นราวกับกำลังจะหลงทาง
ทว่าเมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้า ภาพตรงหน้ากลับงดงามจับใจ