กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 346 รุ่นน้องสมัยประถม
ฉีซิงไห่ชะงักตะเกียบที่กำลังคีบกับข้าวไว้กลางอากาศ ก่อนจะหันไปมองซูเนี่ยนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วยิ้มขำพลางวางตะเกียบลง
“ซูเนี่ยน... ถึงเราจะไม่เคยคุยกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แต่พี่จำได้ว่าพวกเราเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่สมัยประถมเลยใช่ไหม”
ซูเนี่ยนนึกไม่ถึงว่าฉีซิงไห่จะจำเธอได้ ดวงตาจึงทอประกายสดใสขึ้นมาทันที เธอจ้องมองเขาอย่างมีความหวัง รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ
ฉีซิงไห่เงยหน้ามองออกไปนอกกระจกที่มีผืนทะเลกว้างใหญ่ ราวกับกำลังรื้อฟื้นความทรงจำในวัยเด็ก “พี่จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอเรา คือตอนงานฉลองครบรอบโรงเรียนประถม ตอนนั้นเราอยู่แค่... ป.2 เองมั้ง แต่ดีดเปียโนเก่งมาก จนพี่ประทับใจไม่ลืมเลย”