กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 ฟื้นแล้ว
ฉีจิ่นเฉินรู้สึกปวดหัวหนึบ ราวกับติดอยู่ในม่านหมอกสีขาวที่มองไม่เห็นอะไรเลย
ในความทรงจำอันเลือนราง เขาได้ยินเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของอวี๋จิ่งและเสียงร้องขอความช่วยเหลือของพี่สะใภ้รอง
เขาวิ่งสุดฝีเท้าตามเสียงนั้นไป พลางบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าต้องเร็วกว่านี้ เร็วกว่านี้อีก
ทว่าจู่ๆ เสียงเหล่านั้นก็เงียบหายไป เขายืนตะโกนเรียกจนสุดเสียงท่ามกลางความว่างเปล่าแต่ไร้เสียงตอบรับ จนกระทั่งได้ยินเสียงของหม่ามี้ เขาจึงเดินตามเสียงนั้นไปจนถึงขอบม่านหมอก
วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็ร่วงหล่นลงมาจากที่สูง กระแทกพื้นอย่างแรงจนเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย