กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 โยนออกไปให้พ้น
“เอาล่ะ อย่าร้องไห้เลย เดี๋ยวเสี่ยวเฉินฟื้นมาเห็นเธอร้องไห้จะปวดใจเอา” โจวม่านหลิงปลอบเสียงนุ่ม
อวี๋จิ่งพยักหน้ารับ แววตามุ่งมั่นว่าจะรีบตั้งสติให้ได้โดยเร็ว
ห้องพักพิเศษวีไอพีกว้างขวางราวกับห้องชุด มีทั้งห้องน้ำส่วนตัว โซฟา และมุมรับแขก ต่อให้อวี๋จิ่งต้องนอนเฝ้าไข้ทั้งคืนก็คงไม่ลำบากนัก
เห็นตามตัวฉีจิ่นเฉินยังมีคราบเลือดติดอยู่ อวี๋จิ่งจึงไปรองน้ำอุ่นมาเช็ดหน้าเช็ดตาและเช็ดมือเช็ดเท้าให้เขาอย่างเบามือ
เช็ดเสร็จพอดี เสียงฝีเท้าจอแจก็ดังขึ้นหน้าประตู อวี๋จิ่งรีบลุกขึ้นยืนขวางหน้าเตียงคนไข้ มองไปทางประตูอย่างระแวดระวัง