กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลิงชีเผ่นทะยานลงมาจากห้องนักบิน พลางยกมือลูบเส้นผมที่ถูกสายลมพัดจนยุ่งเหยิงให้เข้าที่อย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าเด็ดเดี่ยวหมดจด ปราศจากแววของผู้ที่เพิ่งขับสิ่งมหึมาลงมาจากฟากฟ้าแม้แต่น้อย
นางกวาดสายตามองเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่คุกเข่าอยู่เต็มลาน “ลุกขึ้นกันให้หมดเถิด คุกเข่าอยู่ตรงนี้ทำอะไรกัน”
เหล่าขุนนางต่างมองหน้าสบตากัน ก่อนจะประสานเสียงขึ้นพร้อมเพรียง “น้อมต้อนรับจักรพรรดิไท่ซ่าง น้อมต้อนรับพระพันปีหลวง น้อมต้อนรับองค์หญิงใหญ่ เสด็จกลับมาโดยสงบสุขพ่ะย่ะค่ะ”
แม้เจียงหว่านจะข้ามภพมาจากยุควันสิ้นโลกเช่นกัน ทว่านางกลับขับเฮลิคอปเตอร์ไม่เป็น
“ท่านแม่ ข้าก็อยากเรียนรู้เจ้าค่ะ”
“ได้สิ สิ่งนี้ง่ายดายยิ่งนัก เจ้าเรียนรู้ประเดี๋ยวเดียวก็เป็นแล้ว”
“ศิษย์น้องหญิง พวกเราถึงระดับสร้างฐานแล้ว แม้จะเหินกระบี่ได้เช่นกัน แต่ก็มิอาจเทียบสิ่งนี้ได้เลย วิชากลไกนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก”
ชิงเยวี่ยเบิกตาวาววับจับจ้องสิ่งมหึมาตรงหน้า
“มิทราบว่าพาหนะประจำตัวชิ้นนี้เดินทางได้วันละกี่ลี้หรือขอรับ” นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนล้วนอยากเอ่ยถามเช่นกัน
สายตาทุกคู่จึงหันขวับมามองเป็นจุดเดียว