กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงหว่านได้ยินประโยคนี้ของเขาแล้วรู้สึกจมูกแสบโล่งขึ้นมาบ้าง นางเองก็รู้แจ้งว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ารักนางยิ่งกว่าตัวเอง
“คนโง่” นางยื่นมือออกไปหยิกใบหน้าของเขาเบา ๆ
จีจิงหานมิได้หลบเลี่ยง เขายื่นมือออกไปกุมมือนางไว้แผ่วเบา แล้วทาบลงบนตำแหน่งหัวใจของตน
“หว่านหว่าน” เขาเอ่ยเรียกชื่อนาง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “เจ้ารู้แจ้งหรือไม่ ข้ารอคอยวันนี้มาเนิ่นนานเพียงใด”
เจียงหว่านมองเขา มองดูดวงตาคู่นั้นที่ยามปกติมักจะเย็นชา บัดนี้กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกรักใคร่เข้มข้นอย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อน
เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน
เขาเป็นคนที่สุขุม เยือกเย็น และไม่แสดงอารมณ์มาโดยตลอด